Figurka znajduje się przy drodze do Szymbarku. Kamienny postument ufundowany został przez Marię i Michała Nowaków w 1888 roku, w podzięce Matce Bożej za dotarcie do Ameryki synów tejże pary, uciekających przed wcieleniem do wojska austriackiego. W jego ścianach znajdują się zamknięte półkoliste wnęki z płaskorzeźbami Maryi Niepokalanie Poczętej, Serca Pana Jezusa oraz św. Michała Archanioła strącającego szatana do piekła Na cokole pierwotnie miała stanąć figurka Matki Boskiej. Nie wiadomo dlaczego do tego nie doszło. Ostatecznie stanęła na nim Święta Barbara — patronka od nagłej niespodziewanej śmierci, patronka dobrej śmierci i patronka zawodów niebezpiecznych, takich jak np. górnicy, nafciarze. Żyła ona na przełomie III i IV wieku i była chrześcijanką, za co została uwięziona i skazana na śmierć przez ścięcie. Wyrok wykonał jej ojciec — bogaty poganin, który z kolei zginął rażony piorunem po męczeńskiej śmierci swojej córki. Figura Świętej Barbary pochodzi z XVIII wieku, zrobiona z pińczowskiego piaskowca. Stoi w koronie, z kielichem w prawej ręce. W drugiej trzyma miecz. Figura niegdyś znajdowała się na fasadzie kościoła parafialnego w Gorlicach, później zaś na kolumnie przed świątynią. Po pożarze miasta w 1874 r. i jej częściowym uszkodzeniu przekazana została do Ropicy Polskiej. Przetrwała I oraz II wojnę światową. Mocno przechyloną po II wojnie światowej ustabilizował Antoni Trybus. W latach osiemdziesiątych jego syn Tadeusz poczynił starania, aby została ona objęta opieką wojewódzkiego konserwatora zabytków i odrestaurowana. Jest patronką gorlickiego przemysłu naftowego.
